Elektrody

Elektrody rurkowe

 Najbardziej popularnymi i używanymi z zapperami elektrodami są dwie miedziane rurki. W rzeczywistości są mało wygodne, nieporęczne i nie zapewniają utrzymania odpowiednich parametrów zappowania. O ile łatwo je trzymać w dłoniach czy pod pachami, o tyle proces terapeutyczny wymaga doprowadzenia sygnału  w konkretne miejsca. Dobrym przykładem może być okolica szczęki nieopodal otworu po ekstrakcji zęba. Biorezonans przyspiesza gojenie rany, zmniejsza ból i opuchliznę, a także ogranicza prawdopodobieństwo powikłania. Innym przykładem jest prowadzenie terapii na zwierzętach np. kotach. Stąd istnieje szeroka gama różnego rodzaju elektrod. Poniżej zamieszczam opisy konstrukcji, z których ja korzystam wraz z przykładowymi zastosowaniami. 

Elektrody można podzielić na:

  • neoprenowe i gumowe,
  • metalowe.

Pierwsza grupa zawierają najczęściej części metalowe, jednak nie są one głównym elementem styku z ciałem. W elektrodach metalowych stanowi on podstawowy element konstrukcyjny.

Inny podział to:

  • jednorazowe,
  • wielorazowe,
  • wielorazowe dla wielu pacjentów.

Elektrody stosowane u wielu pacjentów muszą umożliwiać sterylizację.

 

Elektrody materiałowe z irchą

W elektrodach materiałowych jednorazowa przekładka z ręcznika papierowego zastąpiona została irchą. Przykładem może być elektroda obrączkowa lub pod stopy. O ile rozwiązano w ten sposób problem komfortu pacjenta to elrktrody nie spełnią pozostałych wymagań, a na dodatek nie powinny być stosowane dla wielu osób z powodów higienicznych. Każdy pacjent powinien mieć swój indywidualny komplet. Elementem przewodzącym jest neopren, guma lub kawałek taśmy metalowej (niekoniecznie miedzianej) po warstwą irchy.

e1

 

Elektrody samoprzylepne do stymulatorów mięśni

Z powodzeniem można korzystać z tego rozwiązania jeśli punktowo chcemy dostarczyć elektryczny sygnał terapeutyczny (EST) do organizmu. Te elektrody możemy wykorzystywać wielokrotnie pod warunkiem zwilżania warstwy żelowej co jakiś czas. Elektrodę stosujemy tylko dla jednego pacjenta. Elementem przewodzącym jest guma lub neopren.

e2

Zalety: wygoda, zapewnienie właściwych parametrów przewodzenia, łatwość właściwego umiejscawiania na ciele. Wady: zużywa się, następuje zanieczyszczanie powierzchni żelowej, tylko dla jednego pacjenta.

Do zappowania  nie nadają się elektrody do EKG. Skład żelu nie pozwala na stosowanie przepływu prądu, a także powierzchnia przewodzenia jest za mała. Skład chemiczny i konserwanty zawarte w żelach do EKG często powodują uczulenia. Te elektrody nie nadają się do terapii biorezonansowej.

e3

 

Elektrody metalowe - pod stopy

Wszelkie elektrody metalowe są wykonane z miedzi, srebra lub złota. Dla zapewnienia odpowiednio niskiej rezystancji na styku elektroda-skóra stosuje się ręczniki papierowe lub chusteczki nasączone wodnym roztworem soli kuchennej tj. chlorku sodu (NaCl). Metalowe elektrody należy sterylizować i czyścić, a także warstwę jednorazowej przekładki używa się tylko raz. Stąd zapewniają one wysoki poziom higieny. 
Elektroda pod stopy składa się z blachy miedzianej o grubości około 0,2 mm i długości 30cm.

e4

Zalety: wygoda stosowania, sterylność, duża powierzchnia przewodzenia. Wady: tylko pod stopy.

 

Klamry z powłoką miedzianą

Elektroda miedziana skonstruowana na bazie klamry do EKG. Blachę wklejono do środka. Krokodylek kabla zappera montuje się na zgięciu klamry. Bardzo wygodna do montażu na kończynach np. przed i za łokciem w leczeni schorzeń stawów. Może być także stosowana jako elektroda odpływowa tj. uziemiająca. W tym przypadku dwie klamry montuje się na kończynie obok siebie i łączy ze sobą kablem zakończonym dwoma krokodylkami.  Taki układ zapewnia dużą powierzchnię przewodzenia i tym samym zmniejsza rezystancję kontaktową naskórka.

e5

Zalety: wygoda stosowania, uniwersalność, łatwość montażu w wielu miejscach. Doskonała jako elektroda odpływowa (pomocnicza). Łatwo zadbać o sterylność. Stała siła nacisku zapewnia bardzo dobre parametry przewodzenia.

 

Elektroda paskowa 

Ma zastosowanie między innymi w zwalczaniu grzybicy paznokci. Z blachy miedzianej odcina się pasek szerokości 5-8mm. Mocuje ją się plastrem medycznym do palca. Wyjątkowo umieszcza się na skórze na specjalnie przygotowany żel, bez ręczników czy chusteczek higienicznych.

e6

Zalety: gabarytowo odpowiada wielkości palca w okolicach płytki paznokcia, niska cena  Wady: kilkukrotna użytkowość, przeznaczona tylko dla jednego pacjenta.

 

Elektroda punktowa

Wykonana z drutu miedzianego o przekroju 1,5 lub 2,5 mm2. Idealna w przypadku doprowadzenia EST do trudno dostępnego miejsca np. guzka hemoroidalnego, pryszcza podskórnego lub czyraka. Elektrodę stosuje się bezpośrednio przykładając do ciała w miejscu zabiegu po zwilżeniu jej żelem przewodzącym.

e7

 

Okablowanie

Kable podstawowe powinny być wykonane z dobrej jakości przewodów. Chińskie kabelki do tanich mierników się nie nadają z powodu słabych parametrów przewodności wtyczki bananowej. Lepiej zainwestować w kabelek kilkanaście złotych. Warto zwrócić uwagę, aby wtyk bananowy miał otwór do podłączenia kolejnej wtyczki. Czasem stosuje się kilka elektrod i łatwo kabelki ze sobą podłączyć do jednego zacisku zappera. Z drugiej strony kabel powinien być zakończony krokodylkami. Montaż na stałe z elektrodami jest niewygodny, a w dodatku wprowadza domieszki dodatkowych metali spoiwa, które korodują np. lut cynowo-ołowiowy. Metale w konstrukcji elektrody korodują w procesie elektrolizy, gdyż przepływający prąd elektryczny powoduje ich dysocjację na jony (konkretnie kationy) i  możemy sobie je w ten sposób wprowadzić do organizmu. To jest też powód nie nadużywania elektrod srebrnych, które mogą spowodować argyrię (srebrzycę).

Kabel zakończony wtykami bananowymi z zaciskiem dodatkowej wtyczki - otwór w obudowie.
k3

 

Konstrukcja wtyku bananowego najwyższej jakości - koszt około 8zł/szt. [12-2016]

k4

 

Do wykonania kabla do zappera można wykorzystać krokodylki z ładowarki akumulatorów żelowych, jeśli zbudowałeś lub masz zamiar wykonać free-PEMF.

k2

W miarę przyzwoite kable do multimetru za kilkanście złotych. Końcówki pomiarowe zostały odcięnte i w to miejsce wlutowano krokodylki.

k1

 

Kabel pomocniczy z dwoma krokodylkami.

e8

Krokodylki nie są wykonane z miedzi tylko stalowe, pokryte warstwą chromu. Dlatego miejsce styku elektrody z krokodylkami w czasie terapii nie powinno być zwilżane roztworem soli, ani mieć kontaktu z nasączoną przekładką.

 

Przykład elektrod miedzianych i okablowania do zappowania kota. Na dno kontenera przyklejamy elektrody. Izolujemy brzegi taśmą. Wkładamy trzy kawałki ręcznika i izolujemy je od sąsiednich elektrod przezroczystą taśmą biurową. Następnie zwilżamy ręczniki roztworem soli.

e10

Niemniej elektrody zapewniają odpowiednie przewodzenie „na sucho” – oczywiście tylko na próbę :-). Testuje ochotnik Tai.